Wij, werknemers, syndicalisten en sociale militanten, stellen met grote bezorgdheid vast dat de toename van gewapende conflicten, militaire agressie en de logica van geopolitieke overheersing, die overal ter wereld in de eerste plaats de volkeren, de arbeidersklasse en de arbeidswereld treffen.

De aanval van de Verenigde Staten op Venezuela maakt deel uit van een strategie van inmenging en economische roofzucht die openbare diensten, werkgelegenheid en sociale stabiliteit ondermijnt en de bevolking in onzekerheid stort, terwijl financiële en geostrategische belangen er wel bij varen.

In Gaza, waar de genocide doorgaat, sterven werknemers, gezinnen, kinderen, zorgverleners, leerkrachten en burgers onder de bommen, in een context van systematische vernietiging van vitale infrastructuur, georganiseerde hongersnood en de vernietiging van de voorwaarden voor menselijk leven, wat een enorme misdaad is tegen een reeds onderdrukte bevolking.

De bedreigingen voor de soevereiniteit van Groenland laten eens te meer zien dat gebieden, natuurlijke rijkdommen en volkeren worden behandeld als louter handelswaar in een logica van imperialistische overheersing.

En sinds het weekend hebben de bombardementen op Iran door de Verenigde Staten en Israël een nieuwe fase van grote militaire escalatie ingeluid, die een hele regio in gevaar brengt en een algemene oorlog dreigt uit te lokken waarvan de eerste slachtoffers, zoals altijd, werknemers, burgers, vluchtelingen, armen en weerloze mensen zullen zijn.

Europa staat achter de bombardementen en veroordeelt ze niet. De Belgische regering, en in het bijzonder de minister van Buitenlandse Zaken, is ook niet verontwaardigd. Internationaal recht lijkt niet langer een plaats te hebben op het politieke toneel.

Oorlogen zijn nooit een keuze van de volkeren. Over oorlogen wordt beslist door regeringen, politieke elites, economische machten en militair-industriële complexen. Maar het zijn de werknemers die sterven, het zijn de mensen die de prijs betalen, het zijn de openbare diensten die instorten, het zijn de sociale rechten die worden ontmanteld, het zijn de levensomstandigheden die verslechteren, het zijn de sociale budgetten die worden opgeofferd ten gunste van militaire uitgaven.

Vrede is een fundamentele syndicale eis, een voorwaarde voor sociale rechtvaardigheid en de emancipatie van mensen.

Vrede is onverenigbaar met imperialisme, kolonialisme, uitbuiting en de logica van permanente oorlog.

Daarom eisen we, samen met alle partijen die voor vrede zijn, een onmiddellijke stopzetting van bombardementen, militaire agressie en escalatie, en effectieve bescherming voor burgers en werknemers over de hele wereld.

We zullen blijven strijden voor concrete internationale solidariteit tussen werknemers en volkeren, over de grenzen heen, tegen alle vormen van overheersing.

Want het zijn altijd de werknemers die sterven in de oorlogen van de machtigen.

Want het zijn altijd de mensen die betalen voor crisissen waar ze niet voor gekozen hebben. Omdat vrede, sociale rechtvaardigheid en menselijke waardigheid onlosmakelijk zijn.

Onze strijd is een strijd voor vrede.

Onze strijd is een strijd voor de volkeren.

Onze solidariteit is internationaal.